Zoals vele jongens en meisjes ben ook ik op jonge leeftijd gaan paardrijden. Eerst een aantal jaren op een manege en op mijn achtste levensjaar kreeg ik mijn eerste pony (onze Sjors).

Onze Sjors was een pittig beestje, niet echt geschikt voor de beginnende ruiter maar daarom niet minder leerzaam. Vele malen vallen en opstaan maakte me een betere ruiter en gaf me de vroege ervaring dat het (goed) berijden en begrijpen van paarden vooral hard werken is.  

Na onze Sjors kwam een grotere D-pony (Gipsy). Onze Gips was een merrie die duidelijke merrie kuren had. M.a.w. Gips kon een lastige tante zijn met vurige ogen maar daarnaast een paard met een enorm springvermogen. Onze Gips leek alles aan te kunnen maar één moment onoplettendheid was direct een moment vol verassingen. 

Na onze Gipsy kwam , het grote paard, onze Lane. Zowel met de D pony (Gipsy) als met Lane heb ik deelgenomen aan veel wedstrijden. De dressuur sprak me het meest aan en daardoor ben ik me met Lane voornamelijk op deze tak van de paardensport gaan richten.

Naast het trainen van onze Lane ben ik me in deze periode ook gaan richten op het beleren en inrijden van jonge paarden en het hertrainen van (probleem)paarden.

Ervaringen om nooit te vergeten!